Το πράσινο χωριό του Βελγίου μοντέλο για την Ευρώπη

Το Mesnil-Eglise είναι ένα πολύ μικρό χωριό που βρίσκεται στην καρδιά των Βελγικών Αρδενών. Αν και τόσο μικρό, οι κάτοικοί του με τις εναλλακτικές οικολογικές ιδέες, κατάφεραν να το κάνουν ευρύτερα γνωστό, χάρη σε ένα πολύ πρωτότυπο σχέδιο: τον ανεμόμυλο των παιδιών.

Πρόκειται για ένα πρόγραμμα δράσης των κατοίκων, που χρηματοδοτεί η Ε.Ε και στηρίζεται στην αιολική ενέργεια. Δημιουργήθηκε μια ανεμογεννήτρια που τροφοδοτεί την περιοχή του χωριού Mesnil- Eglise με πράσινη οικολογική ενέργεια.

Το ιδιαίτερο του προγράμματος είναι ότι η κατασκευάστρια εταιρεία που δημιουργήθηκε μοίρασε τις μετοχές στα παιδιά του χωριού. Έτσι, τα παιδιά είναι συνέταιροι στο πρόγραμμα. Τα μικρά ονόματα των παιδιών μάλιστα κέρδισαν την «αθανασία» καθώς έχουν γραφτεί στην βάση της ανεμογεννήτριας.

Ο εμπνευστής του προγράμματος είναι ο Μπερναρ Ντελβίλ ένας δραστήριος υπερασπιστής της πράσινης ενέργειας ο οποίος προσπαθεί να προωθήσει την ιδέα σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μάλιστα πρότεινε την εφαρμογή του Προγράμματος και στη Ρόδο αλλά υπήρξε όπως λέει δισταγμός «ίσως γιατί δεν το κατάλαβαν» όπως μας είπε οι πολίτες. Αντιθέτως το ίδιο Πρόγραμμα εφαρμόζεται στην Πολωνία.

Είναι αξιοσημείωτο ότι κοντά στο χωριό βρίσκεται ένα πυρηνικό εργοστάσιο της Γερμανίας δείχνοντας έτσι την αντίθεση σε επίπεδο περιβάλλοντος.

Οι κάτοικοι του χωριού είναι αγρότες νέας γενιάς που ήρθαν να εγκατασταθούν εδώ για να ζήσουν μέσα στην φύση με εναλλακτικό τρόπο. Η Μπάρμπαρα Μορώ και ο Μπενουά Κρετέρ είναι μία από αυτές τις περιπτώσεις. Διέθεσαν μόλις 83000 ευρώ για να φτιάξουν το σπίτι τους.

«Χρησιμοποιήσαμε, λέει στο ΑΜΠΕ, απλά υλικά όπως άχυρο και τούβλα για να χτίσουμε σε σύντομο χρόνο το σπίτι μας. Από άποψη ηχομόνωσης είναι εύκολο τοποθετήσαμε ανακυκλωμένο χαρτί κάτω από την στέγη. Ποιά είναι τα πλεονεκτήματα; Η κατασκευή δεν κοστίζει ακριβά σε ενέργεια, ακόμη κι αν κατεδαφιστεί σε 100 χρόνια. Επίσης είναι εύκολο να κατασκευαστεί. Με στοίβες από άχυρο, χτίζεται από την οικογένεια, από παιδιά, γυναίκες, άντρες.»

Πηγή: http://www.thebest.gr

Δροσερά πεζοδρόμια στην Αθήνα ανακουφίζουν από τον καύσωνα και Βαφές για “δροσερές” στέγες

 "Δροσερά" πεζοδρόμια

 

Η χρήση “δροσερών” υλικών στην κατασκευή δρόμων και πεζοδρόμων αποτελεί μια αποτελεσματική λύση για τη μείωση των θερμοκρασιών στις πόλεις κατά τους θερμούς μήνες του καλοκαιριού, υποστηρίζει νέα έρευνα.

Έρευνα Ελλήνων επιστημόνων έδειξε πως οι θερμοκρασίες εδάφους μειώθηκαν κατά 12 βαθμούς Κελσίου και η θερμοκρασία ατμόσφαιρας κατά 1,9 βαθμούς Κελσίου μετά την εγκατάσταση δροσερών πλακών πεζοδρομίου στο πάρκο Φλοίσβου στην Αθήνα.

Τα υλικά αυτά συμβάλλουν στην αντιμετώπιση του φαινομένου της θερμικής νησίδας στα αστικά κέντρα.Το φαινόμενο της θερμικής νησίδας δημιουργείται σε αστικές περιοχές με έντονη δόμηση και ψηλά κτήρια άνω των δύο ορόφων. Μάλιστα, τις θερμές θερινές ημέρες, ο συνδιασμός της χρήσης ακατάλληλων υλικών σε κτήρια και πεζοδρόμια, της αθρόας χρήσης κλιματιστικών και της έλλειψης χώρων πρασίνου, προκαλεί αύξηση της θερμοκρασίας στις πόλεις μέχρι  και 7 βαθμούς περισσότερο σε σύγκριση με τα γειτονικά προάστια.

Το μικροκλίμα του πάρκου στο Φλοίσβο επηρεάζεται από τη θάλασσα στη μία πλευρά και την κίνηση των αυτοκινήτων στην παραλιακή λεωφόρο. Περίπου 4500 τετραγωνικά μέτρα πεζοδρομίου κατασκευασμένου από άσφαλτο, τσιμέντο και σκουρόχρωμα υλικά αντικαταστάθηκαν με “δροσερές” πλάκες πεζοδρόμησης στο πλαίσιο εργασιών ανακαίνισης με τα αποτελέσματα που προαναφέραμε.

Η έρευνα δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Building and Environment (Santamouris, M., Gaitani, N., Spanou, A. et al. (2012) Using cool paving materials to improve microclimate of urban areas–Design realization and results of the flisvos project).

Βαφή για “δροσερές” στέγες

 

Μια νέα γαλάζια χρωστική ουσία έχει την ιδιότητα να αντανακλά τη θερμότητα, γεγονός που την καθιστά ιδανική για χρήση σε οροφές και κτήριο, στο πλαίσιο εργασιών εξοικονόμησης ενέργειας για κλιματισμό.

Τη βαφή ανακάλυψαν προ τριετίας ερευνητές του Oregon State University και πλέον η πατέντα έχει λάβει επίσημη πιστοποίηση και μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε εμπορικές εφαρμογές. Η νέα τάση στις “πράσινες” κατασκευές, οι “δροσερές” στέγες, βασίζεται σε ειδικές βαφές που αντανακλούν σημαντικό μέρος της θερμότητας του ήλιου συμβάλλοντας στη μείωση του κόστους κλιματισμού.

Η βαφή προέρχεται από οξείδια του μαγγανίου που “ψήνονται” σε φούρνους με θερμοκρασίες 1090 βαθμών Κελσίου, με αποτέλεσμα τα μόρια να μεταλλάσσονται.

Η νέα γαλάζια βαφή αντανακλά το 40% περίπου της θερμότητας από το υπέρυθρο φάσμα της ηλιακής ακτινοβολίας το οποίο ευθύνεται για την αύξηση της θερμοκρασίας.

Το γραφείο εμπορικής εκμετάλλευσης και επιχειρηματικής ανάπτυξης του Oregon State University αναζητά συνεργάτες για τη διάθεση της νέας τεχνολογίας.

Πηγή:  http://www.econews.gr

Το «κουκούλι» που αντιγράφει τη φύση

  

Εικόνες από τη φουτουριστική κατασκευή στη Νότια Κορέα

 

Αυτές είναι καμπύλες! Η φουτουριστική κατασκευή του «Cocoon House» σχεδιάστηκε για να μιμηθεί τη φύση: Το σχήμα του μοιάζει με ένα… κουκούλι αλλά και με την ηφαιστειογενή τοπογραφία του νησιού Jeju της Νότιας Κορέας, όπου και αναμένεται να χτιστεί.

Κτήρια σε μορφή κύβου βρίσκονται στις δύο πλευρές της σφαίρας, προσφέροντας μοναδική θέα του δάσους Gotjawal και του ωκεανού αλλά και του κεντρικού κτηρίου.

Το ήπιο κλίμα του δάσους και τα υψηλά επίπεδα υγρασίας δημιουργούν ιδανικό περιβάλλον για πολλά είδη και το «Cocoon» αναμένεται να βρει μεγάλη απήχηση όταν ολοκληCocoon Houseρωθεί το 2015.

Κατασκευάζεται από υλικά που βρίσκονται στην περιοχή για να δώσει έμφαση στην ιδέα πως προκύπτει από οργανικές διαδικασίες.

Γυάλινα πάνελ που ανοίγουν όταν κάνει ζέστη επιτρέπουν να μπει φυσικό φως ενώ οι ιδιοκτήτες θα μπορούν να στέκονται σε μία πλατφόρμα σαν ταράτσα και να απολαμβάνουν τη θέα στον ωκεανό.

 

 

Πηγή: http://www.newsbeast.gr

Έλλειψη νερού για ψύξη «απειλεί τα θερμοηλεκτρικά εργοστάσια»

Η αύξηση της θερμοκρασίας του νερού και η μείωση της ροής των ποταμών, δύο από τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής, ήδη οδηγούν στο προσωρινό κλείσιμο θερμοηλεκτρικών εργοστασίων ηλεκτρικού ρεύματος, τα οποία χρειάζονται τεράστιους όγκους νερού για την ψύξη τους. Σύμφωνα μάλιστα με νέα ευρω-αμερικανική μελέτη, το πρόβλημα θα επιδεινωθεί σημαντικά στο μέλλον.

Η έρευνα, η οποία συγχρηματοδοτήθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Nature Climate Change, εκτιμά ότι, ακόμα κι αν η μετάβαση στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας είναι ταχεία, η παραγωγή ενέργειας από θερμοηλεκτρικές μονάδες θα μειωθεί κατά 4 έως και 19% έως το 2060.

Τα θερμοηλεκτρικά εργοστάσια καίνε ορυκτά ή πυρηνικά καύσιμα για να μετατρέπουν υγρό νερό σε ατμό, ο οποίος κινεί στη συνέχεια τις γεννήτριες παραγωγής ρεύματος. Το νερό αυτό συνήθως ανακυκλώνεται εντός του εργοστασίου, πρέπει όμως πρώτα να μετατραπεί ξανά σε υγρό για να ολοκληρωθεί ο κύκλος. Για να επιτευχθεί αυτό, ο ατμός περνά από σωλήνες που ψύχονται με νερό το οποίο αντλείται από εξωτερικές πηγές νερού χαμηλής θερμοκρασίας, συνήθως από ποτάμια και λίμνες και σπανιότερα από τη θάλασσα.

Στην Ευρώπη, τα θερμοηλεκτρικά εργοστάσια καλύπτουν τα τρία τέταρτα των αναγκών σε ηλεκτρική ενέργεια και αντιστοιχούν στο 40% της κατανάλωσης γλυκού νερού, το οποίο βέβαια επιστρέφει στα ποτάμια μετά το πέρασμά του από τα εργοστάσια.

Το πρόβλημα είναι ότι, λόγω της κλιματικής αλλαγής, το διαθέσιμο νερό είναι όλο και λιγότερο και όλο και θερμότερο.

«Η έρευνα δείχνει ότι η εξάρτησή μας από τη θερμική ψύξη είναι κάτι που θα αναγκαστούμε να επανεξετάσουμε» προειδοποιεί ο Ντένις Λέτενμαγιερ του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον, μέλος της ερευνητικής ομάδας.

Τα τελευταία χρόνια, επισημαίνει, ήδη παρουσιάζονται προβλήματα. Το περασμένο καλοκαίρι, για παράδειγμα, ο πυρηνικός σταθμός του Μπράουνς Φέρι στην Αλαμπάμα χρειάστηκε να κλείσει πάνω από δύο φορές λόγω αυξημένης θερμοκρασίας στα νερά του ποταμού Τενεσί.

Χρησιμοποιώντας υδρολογικά μοντέλα που λαμβάνουν υπόψη τη θερμοκρασία των υδάτων, καθώς και μαθηματικά μοντέλα της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, οι ερευνητές εξέτασαν δύο σενάρια για το μέλλον: ένα με περιορισμένης κλίμακας τεχνολογικές βελτιώσεις, και ένα δεύτερο με ταχεία υιοθέτηση των ανανεώσιμων πηγών.

Οι υπολογισμοί δείχνουν ότι στην Ευρώπη η μείωση της παραγωγής από θερμοηλεκτρικές μονάδες έως το 2060 θα φτάσει το 6% στην καλή περίπτωση και στο 19% στη χειρότερη. Για τις ΗΠΑ, η μελέτη προβλέπει μειώσεις κατά 4% στο αισιόδοξο σενάριο και 6% στο χειρότερο.

Οι ερευνητές παραδέχονται ότι εύκολη λύση δεν υπάρχει, δεδομένου ότι τα θερμοηλεκτρικά εργοστάσια έχουν διάρκεια ζωής αρκετών δεκαετιών και δεν είναι εύκολο να μετακινηθούν όλα κοντά στη θάλασσα, που θα προσέφερε μια πιο αξιόπιστη πηγή νερού ψύξης.

Οι ερευνητές επισημαίνουν επίσης ότι το πρόβλημα ίσως αναγκάσει τις ΗΠΑ και την Ευρώπη να αναθεωρήσουν προς το χειρότερο τα περιβαλλοντικά στάνταρτ για το νερό που εκρέει από τα εργοστάσια.

Σήμερα, υπάρχουν όρια στις ποσότητες νερού που μπορεί να αντλεί κάθε εργοστάσιο, καθώς και ανώτατα όρια θερμοκρασίας για το νερό που εκρέει από τη μονάδα, προκειμένου να αποφεύγονται οι επιπτώσεις στο υδάτινο οικοσύστημα. Στο μέλλον, όμως, οι υπεύθυνοι των εργοστασίων ίσως αναγκαστούν να αντλούν περισσότερο νερό για ψύξη, και να το επιστρέφουν στις λίμνες και τα ποτάμια πολύ θερμότερο από ό,τι σήμερα, προκαλώντας τη λεγόμενη θερμική ρύπανση. Τα υδάτινα οικοσυστήματα, επομένως, ίσως αντιμετωπίσουν ένα νέο, καυτό πρόβλημα.

Πηγή:  http://www.michanikos-online.gr

Εκτυπωτής που σβήνει τις...εκτυπώσεις!!

Μια ιδιαίτερα χρήσιμη αλλά και οικολογική τεχνολογία ανέπτυξαν ερευνητές του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ. Με τη βοήθειά της μπορεί να σβηστεί το μελάνι από τις εκτυπωμένες σελίδες ώστε αυτές να μπορούν να χρησιμοποιηθούν εκ νέου. Η τεχνολογία μπορεί να ενσωματωθεί σε εκτυπωτές αλλά και σε συσκευές φωτοαντιγραφής.

Σβήνει το μελάνι
Η νέα τεχνολογία βασίζεται στη χρήση βραχέων παλμών λέιζερ για να σβήσει το μελάνι (λέξεις και εικόνες) που έχουν τυπωθεί σε μια σελίδα χαρτιού. Οι ερευνητές πειραματίστηκαν με διάφορα είδη λέιζερ στο ορατό, υπεριώδες και υπέρυθρο φως και διαπίστωσαν ότι πιο αποτελεσματικό είναι το ορατό πράσινο λέιζερ. Το συγκεκριμένο λέιζερ χρειάζεται μόλις τέσσερα δισεκατομμυριοστά του δευτερολέπτου για να «εξατμίσει» το μελάνι χωρίς να καταστρέψει το χαρτί επιτρέποντας έτσι την επαναχρησιμοποίησή του.

Επιλογή «unprint»
Σύμφωνα με τους ερευνητές η τεχνολογία μπορεί να αποτρέψει τη δραστική μείωση των δέντρων του πλανήτη που κόβονται για να παραχθεί χαρτί. Οι ερευνητές αναζητούν χρηματοδότηση γύρω στα 20 χιλιάδες ευρώ τα οποία όπως εκτιμούν χρειάζονται για να κατασκευάσουν το πρωτότυπο, έναν εκτυπωτή που θα έχει και την επιλογή «unprint». Επισημαίνουν βέβαια ότι αν η τεχνολογία αποδειχθεί λειτουργική και εμπορικά αξιοποιήσιμη ώστε να υπάρξει μαζική παραγωγή τέτοιων συσκευών το κόστος θα μειωθεί σημαντικά.

Πηγή: www.tovima.gr

Νανοσωματίδια ανάμεσά μας....

Τι κοινό μπορεί να έχουν ένα ψυγείο, μια μπογιά για τοίχους, ένα αποσμητικό χώρου, ένα αντηλιακό, ένα ζευγάρι κάλτσες, μια συσκευασία τροφίμων και μια μπάλα του τένις; Νανοσωματίδια μεταξύ των συστατικών τους.

Τα μικροσκοπικά αυτά «τέκνα» της νανοτεχνολογίας αποτελούν ήδη πραγματικότητα στην καθημερινότητα πολλών ανθρώπων – εκτιμάται ότι περισσότερα από 1.300 προϊόντα καθημερινής χρήσης που κυκλοφορούν σε παγκόσμιο επίπεδο περιέχουν σωματίδια διαφορετικών υλικών φτιαγμένα σε επίπεδο νανοκλίμακας προκειμένου να διαθέτουν βελτιωμένες ιδιότητες σε σύγκριση με τα συμβατικά (όπως αντιμικροβιακή δράση, μεγαλύτερη διάρκεια ζωής κ.ά.). Ωστόσο αυτή η αλματώδης πρόοδος της τεχνολογίας κρύβει μέσα της και μεγάλες (νανο)ανησυχίες.

Ένας νέος όρος, άγνωστος για την πλειονότητα, που ακούει στο όνομα «νανοτοξικότητα» αιωρείται πάνω από τα κεφάλια κυβερνήσεων αλλά και του ίδιου του πληθυσμού μαζί με τα αιωρούμενα, τεχνητώς κατασκευασμένα νανοσωματίδια, τα οποία θεωρούνται και τα πιο ύποπτα για πιθανές παρενέργειες στον ανθρώπινο οργανισμό. Μια ανασκόπηση των υπαρχόντων στοιχείων σχετικά με αυτό το σημαντικό για όλους μας ζήτημα, η οποία φέρει και ελληνική υπογραφή, σκιαγραφεί το «προφίλ» των νανοσωματιδίων και θέτει σοβαρά ερωτήματα σχετικά με ένα τεχνολογικό μέλλον που τρέχει με ιλιγγιώδεις ταχύτητες, όταν, όπως όλα δείχνουν, οι ελεγκτικοί μηχανισμοί προχωρούν με… ρυθμούς χελώνας.

Τα τεχνητώς κατασκευασμένα νανοσωματίδια (engineered nanoparticles, ENPs) είναι εδώ, γύρω μας, και περιέχονται σε ουκ ολίγα προϊόντα που χρησιμοποιούνται καθημερινά σε παγκόσμιο επίπεδο. Είναι επόμενο λοιπόν να αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον η νέα μελέτη που παρουσιάζει «Το Βήμα» και η οποία αποτελεί ανασκόπηση των υπαρχόντων στοιχείων σχετικά με τον τόσο... μικρό αλλά συγχρόνως τόσο μεγάλο για τη ζωή όλων μας νανόκοσμο. Η μελέτη αυτή που δημοσιεύθηκε σε πρόσφατο τεύχος του επιστημονικού περιοδικού «Paediatric Respiratory Reviews» διεξήχθη από τον επίκουρο καθηγητή του Τμήματος Περιβάλλοντος στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου και ερευνητή καθηγητή στο Πολυτεχνείο του Ντελφτ στην Ολλανδία κ. Γ. Μπίσκο σε συνεργασία με τον καθηγητή του Τμήματος Χημικών Μηχανικών του Πολυτεχνείου του Ντελφτ κ. Αντρέας Σμιντ-Οτ.

Ο επίκουρος καθηγητής του Τμήματος Περιβάλλοντος στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου κ. Γ. Μπίσκος

Οπως εξηγεί ο κ. Μπίσκος μιλώντας στο «Βήμα», τα τεχνητώς κατασκευασμένα σωματίδια αποτελούν σωματίδια ύλης σε επίπεδο νανομέτρου. «Μπορούμε να πάρουμε οποιοδήποτε υλικό και να το κόψουμε σε πολύ μικρά κομμάτια, με διαστάσεις από 1 ως 100 νανόμετρα. Γιατί; Διότι έτσι αυξάνουμε τον λόγο της επιφάνειας προς τον όγκο ενός υλικού, κάτι πολύ χρήσιμο, αφού έτσι αυξάνουμε και τη δραστικότητά του». Τα δραστικά αυτά νανοϋλικά, τα οποία αναπτύσσονται εδώ και περίπου μία 20ετία, δεν βρίσκονται στη σφαίρα της... νανοφαντασίας, αλλά περιέχονται πλέον και σε αντικείμενα καθημερινής χρήσης. Εκτιμάται ότι περισσότερα από 1.300 προϊόντα διαφορετικών εταιρειών και κατηγοριών περιέχουν νανοσωματίδια – σημειώνεται ότι δεν είναι υποχρεωτική η αναγραφή της ύπαρξης των νανοσωματιδίων στη συσκευασία τους, αν και οι περισσότερες εταιρείες κάνουν αναφορά σε αυτά, καθώς θεωρείται ότι αποτελούν μια καινοτομία που μεταφράζεται σε «πόλο έλξης» για τους καταναλωτές. «Υπάρχει μια ηλεκτρονική βάση δεδομένων που έχει αναπτυχθεί στις ΗΠΑ και στην οποία γίνεται απογραφή των νανοπροϊόντων που κυκλοφορούν στη διεθνή αγορά (http://www.nanotechproject.org) – αρκετά από αυτά τα προϊόντα υπάρχουν σίγουρα και στη χώρα μας» επισημαίνει ο κ. Μπίσκος.

Και ενώ η νανοκαταναλωτική εποχή αποτελεί πλέον γεγονός, τα ερωτήματα σχετικά με τους μικροσκοπικούς αυτούς «συντρόφους» της καθημερινότητας πολλών ανθρώπων πληθαίνουν. «Αγνοούμε σε μεγάλο βαθμό πώς οι ιδιότητες της ύλης στη νανοκλίμακα μπορούν να επηρεάσουν τη συμπεριφορά των νανοσωματιδίων όταν αυτά έλθουν σε επαφή με ζωντανούς οργανισμούς. Για παράδειγμα, έχουμε αναλύσει τη συμπεριφορά ορισμένων υλικών, όπως ο χρυσός ή ο άργυρος, όταν βρεθούν σε επίπεδο νανοκλίμακας, αλλά δεν έχουν διεξαχθεί αντίστοιχοι έλεγχοι για όλη την γκάμα των υλικών. Παράλληλα τα προϊόντα που περιέχουν νανοσωματίδια υπόκεινται σε ελέγχους πριν από την κυκλοφορία τους, αλλά και σε αυτή την περίπτωση πρόκειται για τεστ που εξετάζουν παρενέργειες με βάση την ως σήμερα γνώση μας. Η επιστημονική κοινότητα δεν έχει δυστυχώς ακόμη στα χέρια της την τεχνολογία που θα επιτρέψει τον προσδιορισμό ιδιοτήτων των νανοσωματιδίων οι οποίες μπορεί να σχετίζονται άμεσα με επιδράσεις στην ανθρώπινη υγεία» σημειώνει ο έλληνας ερευνητής.

Ανεξερεύνητη τοξικότητα

Το αποτέλεσμα είναι ότι ένας νέος όρος εισέρχεται πλέον στη ζωή μας: πρόκειται για τη νανοτοξικότητα. Στην καινούργια μελέτη αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι «όταν τα τεχνητώς κατασκευασμένα νανοσωματίδια εκλυθούν στην ατμόσφαιρα μπορούν να υποστούν διαφορετικές φυσικοχημικές μεταβολές, οι οποίες οδηγούν σε αλλαγή των ιδιοτήτων τους και της επίδρασής τους στο περιβάλλον. Υπάρχει ολοένα και μεγαλύτερη ανησυχία σχετικά με το ότι η ανθρώπινη έκθεση σε ορισμένους τύπους τέτοιων σωματιδίων μπορεί να έχει σημαντικές επιπτώσεις στην υγεία. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε τη νανοτοξικότητα ως μια νέα κατηγορία τοξικότητας, για την οποία λίγα είναι γνωστά, δίνοντας ιδιαίτερο βάρος στους ευαίσθητους πληθυσμούς, όπως τα παιδιά, ο οργανισμός των οποίων είναι πιο ευάλωτος σε σύγκριση με εκείνον των ενηλίκων».

Το φάσμα της νανοτοξικότητας έχει θέσει σε εγρήγορση επιστήμονες ανά τον κόσμο, οι οποίοι προφανώς βλέπουν ότι το νανο-πεπρωμένο φυγείν αδύνατον. Οπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο κ. Μπίσκος, «η μεγαλύτερη πρόκληση αυτή τη στιγμή σχετικά με την ασφάλεια στον τομέα της νανοτεχνολογίας είναι να αναπτυχθούν τεχνολογίες που θα μπορούν να ελέγχουν σε μεγάλο εύρος τη συμπεριφορά των νανοϋλικών και την επίδρασή τους στην ανθρώπινη υγεία».

Νέα τεχνολογία μέτρησης

Υπάρχουν ήδη εξελίξεις στον τομέα της ανάπτυξης τεχνολογιών που αποσκοπούν στο να ανιχνεύουν καλύτερα την ύπαρξη νανοσωματιδίων στην ατμόσφαιρα. Μια τέτοια εξέλιξη, με ελληνική μάλιστα «σφραγίδα», αφορά τεχνολογία που επιτρέπει για πρώτη φορά να γίνεται μέτρηση αιωρούμενων νανοσωματιδίων με διάμετρο μικρότερη από 5 νανόμετρα. «Ως σήμερα μπορούσαμε να μετράμε με ακρίβεια αιωρούμενα νανοσωματίδια με διάμετρο 5 νανομέτρων και άνω. Αυτή τη στιγμή εξελίσσουμε, σε συνεργασία με τους συναδέλφους του Πολυτεχνείου του Ντελφτ, μια τεχνολογία που πετυχαίνει τη μέτρηση σωματιδίων με όσο το δυνατόν μικρότερη διάμετρο» εξηγεί ο έλληνας επιστήμονας. Ποια είναι η φιλοσοφία της νέας τεχνικής; «Ο καλύτερος τρόπος ανίχνευσης των αιωρούμενων ΕΝΡs είναι με οπτικές μεθόδους. Οι τεχνικές του είδους μετρούν τη σκέδαση – το φαινόμενο δηλαδή κατά το οποίο ακτίνες φωτός πέφτουν στα σωματίδια και διαχέονται με αποτέλεσμα να υπάρχει οπτική αντίληψη του γεγονότος – κατόπιν συμπύκνωσης των σωματιδίων. Ουσιαστικώς διογκώνουμε τα σωματίδια με χρήση ειδικών υπερκορεσμένων ατμών. Για παράδειγμα, χρησιμοποιούμε μια αλκοόλη την οποία εξατμίζουμε και συμπυκνώνουμε επάνω στα σωματίδια. Με τον τρόπο αυτόν μπορούσαμε ως τώρα να διογκώνουμε και κατ’ επέκταση να ανιχνεύουμε σωματίδια με διάμετρο μεγαλύτερη των 5 νανομέτρων. Αναζητούσαμε όμως μια τεχνική που να επιτρέπει τη διόγκωση ακόμη μικρότερων σωματιδίων. Τώρα καταφέραμε για πρώτη φορά να χρησιμοποιήσουμε άλλου είδους ατμούς, ώστε να το πετύχουμε».

Οι δημιουργοί της πρωτοποριακής αυτής τεχνολογίας προτίθενται να καταθέσουν σύντομα αίτηση για δίπλωμα ευρεσιτεχνίας σχετικά με αυτήν, όπως μας πληροφορεί ο κ. Μπίσκος. Σύμφωνα με τον έλληνα ερευνητή η τεχνική αυτή εξέλιξη αναμένεται να «ανοίξει τα μάτια» των επιστημόνων, προκειμένου να μπορούν πλέον να... βλέπουν τις επιδράσεις των τόσο μικρών νανοσωματιδίων στην υγεία, οι οποίες αυτή τη στιγμή είναι άγνωστες.

SOS η αναπνευστική οδός

Είναι μάλιστα άκρως σημαντικό το γεγονός ότι η νέα τεχνική που βρίσκεται στα σκαριά επικεντρώνεται στα αιωρούμενα νανοσωματίδια που φθάνουν στον οργανισμό μέσω της αναπνευστικής οδού και τα οποία θεωρούνται και τα πιο επικίνδυνα για την ανθρώπινη υγεία. Οι άλλες δύο οδοί μέσω των οποίων μπορούν τα σωματίδια αυτά να περάσουν στον οργανισμό είναι το δέρμα (όπως όταν κάποιος φορά μια κρέμα ή ένα αντηλιακό που τα περιέχει), καθώς και το γαστρεντερικό σύστημα (όπως όταν κάποιος καταναλώσει ένα υγρό ή ένα τρόφιμο στο οποίο έχουν διαρρεύσει σωματίδια από τη συσκευασία του). Ωστόσο, όπως σημειώνεται στη μελέτη, «η εισπνοή των τεχνητώς κατασκευασμένων νανοσωματιδίων θεωρείται η πιο σημαντική οδός για την είσοδό τους στο ανθρώπινο σώμα. Τα αιωρούμενα νανοσωματίδια μπορούν να παραμείνουν στην ατμόσφαιρα για μεγάλο διάστημα και έτσι να εξαπλωθούν σε μακρινές αποστάσεις. Το αποτέλεσμα είναι ότι ο άνθρωπος μπορεί να εκτεθεί στα συγκεκριμένα σωματίδια με ανεξέλεγκτο τρόπο σε σύγκριση με τις άλλες οδούς έκθεσης σε αυτά. Επιπροσθέτως με δεδομένο ότι ο πνεύμονας είναι ένα όργανο με μεγάλη επιφάνεια, τα εισπνεόμενα νανοσωματίδια μπορούν να μεταφερθούν πιο αποτελεσματικά στους πνεύμονες και στη συνέχεια σε άλλα όργανα».

Οι ερευνητές γράφουν μάλιστα ότι τα νανοσωματίδια που έχουν «επικαθήσει» στο αναπνευστικό σύστημα μπορούν ανάλογα με το μέγεθος και τη σύστασή τους να προκαλέσουν φλεγμονές και κυτταρικό θάνατο. Προσθέτουν ότι μελέτες έχουν δείξει πως τα νανοσωματίδια μπορούν επίσης να περάσουν μέσω του οσφρητικού επιθηλίου στον εγκέφαλο, αλλά και να διαπεράσουν τις κυτταρικές μεμβράνες και να εισέλθουν στα μιτοχόνδρια και στον πυρήνα των κυττάρων.

Ασφαλέστερα τα καλλυντικά

Ο κ. Μπίσκος υπογραμμίζει πως πράγματι το τοπίο σε ό,τι αφορά τα αιωρούμενα νανοσωματίδια είναι πολύ πιο θολό σε σύγκριση με τα νανοσωματίδια που χρησιμοποιούνται σε προϊόντα τα οποία έρχονται σε επαφή με το δέρμα ή εισέρχονται στον οργανισμό μέσω του γαστρεντερικού σωλήνα. «Εδώ και χρόνια η βιομηχανία χρησιμοποιεί νανοσωματίδια σε συσκευασίες τροφίμων, όπως και σε καλλυντικά και αντηλιακά – αυτές οι κατηγορίες προϊόντων έχουν περάσει από πιο αυστηρούς ελέγχους, καθώς και από το crash-test του χρόνου. Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα των τυριών, τα οποία συχνά περιέχουν στην ειδική κέρινη επικάλυψή τους νανοσωματίδια αργύρου, που λόγω της αντιβακτηριδιακής τους δράσης επιτρέπουν τη συντήρηση των προϊόντων για μεγαλύτερο διάστημα. Αλλά και πολλά αντηλιακά περιέχουν νανοσωματίδια αργύρου. Γενικώς ο άργυρος είναι ένα ασφαλές υλικό το οποίο μπορεί να καταναλωθεί χωρίς κανένα πρόβλημα. Η κύρια ανησυχία δεν αφορά τα υλικά που χρησιμοποιούνται επί μακρόν για την κατασκευή νανοσωματιδίων αλλά τα νέα υλικά που φέρνει μαζί της η εξέλιξη της τεχνολογίας και των οποίων οι επιπτώσεις στον ανθρώπινο οργανισμό είναι απαραίτητο να ελεγχθούν».

Οι δυνατότητες των νανοσωματιδίων είναι αδιαμφισβήτητα πολλές, αλλά άλλοι τόσοι είναι οι φόβοι και οι προκλήσεις για την επιστημονική κοινότητα και τις κυβερνήσεις. Το μόνο σίγουρο είναι ότι στη βάση όλης αυτής της τεχνολογικής εξέλιξης πρέπει πάντα να βρίσκεται το μέγα (και όχι νανο-) ζήτημα της διαφύλαξης της δημόσιας υγείας.

ΕΛΕΓΚΤΙΚΟΙ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ

Τα «αγκάθια» της νανοβιομηχανίας

Τα νανοσωματίδια τα οποία αιωρούνται είναι αυτά που πρέπει να τεθούν κυρίως στο «μικροσκόπιο» της επιστήμης σε ό,τι αφορά τις επιπτώσεις τους στην υγεία. Και αυτό διότι, όπως εξηγεί ο επίκουρος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αιγαίου κ. Γ. Μπίσκος, η σύνθεση νανοσωματιδίων γίνεται σε αρκετές περιπτώσεις σε αέριο περιβάλλον. «Φανταστείτε σε επίπεδο βιομηχανίας να υπάρξει διαρροή ενός αερίου που περιέχει νανοσωματίδια. Μπορούν να τεθούν σε κίνδυνο τόσο οι εργαζόμενοι της βιομηχανίας όσο και οι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής, με δεδομένο ότι τα αιωρούμενα νανοσωματίδια μπορούν να “ταξιδέψουν” σε μεγάλες αποστάσεις και να διεισδύσουν εύκολα στον οργανισμό. Και σε αυτό το σημείο τίθεται ένα επιπλέον ζήτημα. Ο καταναλωτής μπορεί αν το επιλέξει να μη φάει ή να μη βάλει στο δέρμα του ένα προϊόν που περιέχει νανοσωματίδια. Με τα αιωρούμενα νανοσωματίδια δεν είναι όμως το ίδιο. Δεν μπορούμε να ζητήσουμε από έναν άνθρωπο να μην... αναπνέει σε περίπτωση που υπάρξει διαρροή τους στην ατμόσφαιρα».

Σχετικά πάντως με άλλου τύπου αιωρούμενα νανοσωματίδια τα οποία περιέχονται σε προϊόντα όπως τα σπρέι ψεκασμού επιφανειών ή χώρων, ο κ. Μπίσκος εξηγεί ότι αυτά δεν είναι γενικώς επικίνδυνα. «Τα νανοσωματίδια αυτά είναι “εγκλωβισμένα” μέσα σε σταγονίδια πολύ μεγαλύτερης διαμέτρου, γενικώς μεγαλύτερης των 10 μικρομέτρων, και δεν διαρρέουν στο περιβάλλον ούτε είναι εύκολο να εισπνευσθούν». Στη μελέτη επισημαίνεται πάντως ο (έστω και μακρινός) κίνδυνος της εξάτμισης των σταγονιδίων, η οποία μπορεί να αφήσει «έκθετες» ομάδες νανοσωματιδίων με μέγεθος τέτοιο ώστε να μπορούν να εισπνευσθούν από τον άνθρωπο.

Μια άλλη γκρίζα ζώνη αφορά επίσης το τι μπορεί να συμβεί με την έκλυση νανοσωματιδίων όταν τελειώνει ο κύκλος ζωής των προϊόντων που τα περιέχουν. Οι ερευνητές αναφέρουν ότι απαιτούνται έλεγχοι και στη φάση της αποδόμησης προϊόντων με ENPs προκειμένου να προσδιοριστεί η πιθανή έκλυση τέτοιων σωματιδίων στην ατμόσφαιρα, κυρίως κατά την καύση των προϊόντων.

Είναι προφανές ότι με τόσα εκκρεμή ερωτήματα το «αγκάθι» της μη ύπαρξης επαρκών οργάνων μέτρησης της διαρροής των νανοσωματιδίων στο περιβάλλον γίνεται ολοένα και μεγαλύτερο. Στη μελέτη σημειώνεται πως αυτή τη στιγμή τα κράτη υπολείπονται σε ό,τι αφορά τον έλεγχο της βιομηχανίας νανοτεχνολογίας, η οποία τρέχει με φρενήρεις ρυθμούς και παράγει συνεχώς νέα προϊόντα με βάση τα νανοσωματίδια. Πάντως, κατά τον κ. Μπίσκο, θα υπάρξουν σύντομα εξελίξεις στον τομέα του ελέγχου. «Εκτιμώ ότι μέσα στην επόμενη πενταετία θα εμφανιστούν συγκεκριμένες τεχνολογίες και οδηγίες σε ευρωπαϊκό επίπεδο για μέτρηση των νανοσωματιδίων, οι οποίες θα πρέπει να υιοθετηθούν από τις βιομηχανίες».

Όπως όλα δείχνουν, η νανοτοξικότητα αποτελεί έναν όρο που ήλθε για να μείνει στη ζωή μας και θα μας απασχολεί ολοένα και περισσότερο στα χρόνια που έρχονται. Ηδη η πιθανή τοξική επίδραση των ENPs τα κατατάσσει στην κατηγορία «υψηλού κινδύνου» για τις ασφαλιστικές εταιρείες και αυτό δεν είναι προφανώς τυχαίο. Ο έλληνας επιστήμονας τονίζει: «Το γεγονός πως παγκοσμίως αυτή τη στιγμή κυκλοφορούν μόνο περί τα 1.300 προϊόντα με νανοσωματίδια οφείλεται στο ότι οι ασφαλιστικές εταιρείες όταν βλέπουν τη λέξη “νανοσωματίδια” σε ένα προϊόν, ζητούν τεράστια ποσά από τις κατασκευάστριες εταιρείες προκειμένου να το ασφαλίσουν. Και αυτό διότι τα ΕΝΡs αποτελούν αυτή τη στιγμή ένα σχετικά άγνωστο τοπίο, το οποίο θεωρείται ότι δεν έχει εξερευνηθεί όσο πρέπει σχετικά με τις επιπτώσεις του στην υγεία του ανθρώπου».

 Πηγή: www.tovima.gr

Μεθάνιο-Απειλή για την κλιματική αλλαγή

Πιο σοβαρά υπ' όψιν θα πρέπει να ληφθεί το μεθάνιο από το διοξείδιο του άνθρακα ως υπεύθυνο για την κλιματική αλλαγή, σύμφωνα με νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα που κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, καθώς ανακάλυψε ότι το μεθάνιο διαρρέει σε μεγάλες ποσότητες και από τους Αρκτικούς ωκεανούς.

 

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Ερικ Κορτ  του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Καλιφόρνια (Caltech) και του Εργαστηρίου Αεριοπροώθησης (JPL) της NASA, οι οποίοι δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο περιοδικό γεωεπιστημών «Nature Geoscience», σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο, τη βρετανική «Independent» και το «New Scientist», ανακάλυψαν ότι ο νέος κίνδυνος προέρχεται από τα βάθη των ωκεανών, καθώς το μεθάνιο βρίσκει τρόπους να διαφύγει στην ατμόσφαιρα, μέσω ρωγμών στους πάγους της Αρκτικής, ιδίως στις περιοχές όπου οι πάγοι έχουν λιώσει.

Οι επιστήμονες ένιωσαν σοκ, καθώς διαπίστωσαν ότι το συγκεκριμένο αέριο εμφανίζεται στην επιφάνεια ακόμα και σε περιοχές με μεγάλα ωκεάνια βάθη. Όπως είπαν, οι ποσότητες του διαφεύγοντος μεθανίου είναι αρκετές για να επηρεάσουν αρνητικά την κλιματική αλλαγή.

Προηγούμενες παρατηρήσεις είχαν δείξει ότι μεγάλες ποσότητες μεθανίου απελευθερώνονται σταδιακά από τις ρηχές θάλασσες στα βόρεια της Σιβηρίας, όμως η νέα μελέτη δείχνει για πρώτη φορά ότι κάτι ανάλογο συμβαίνει και πάνω από τα μεγάλη βάθη των πολικών ωκεανών, που συνήθως είναι καλυμμένοι με πάγους.

Το μεθάνιο είναι 70 φορές πιο ισχυρό ως «αέριο του θερμοκηπίου», σε σχέση με το διοξείδιο του άνθρακα, επειδή όμως διασπάται πιο γρήγορα στην ατμόσφαιρα, οι επιστήμονες έχουν υπολογίσει ότι τελικά, σε μία χρονική περίοδο 100 ετών, είναι περίπου 20 φορές πιο ισχυρό από το διοξείδιο στο να παγιδεύει την ηλιακή ακτινοβολία.

Οι ερευνητές έκαναν πέντε πτήσεις πάνω από τις αρκτικές παγωμένες εκτάσεις, σε διάφορες εποχές των ετών 2009 και 2010, καλύπτοντας τεράστιες περιοχές στα βόρεια της ακτής της Αλάσκα και στα νότια του Βορείου Πόλου. Σύμφωνα με τους επιστήμονες, οι ποσότητες μεθανίου που μετρήθηκαν πάνω από την Αρκτική, είναι περίπου ίδιες με αυτές που έχουν ήδη καταγραφεί πάνω από την αρκτική ανατολική Σιβηρία. Ο Κορτ εκτιμά ότι απελευθερώνονται κατά μέσο όρο περίπου 2 χιλιοστόγραμμα μεθανίου ανά τετραγωνικό μέτρο ωκεανού κάθε ημέρα.

Οι επιστήμονες φοβούνται ότι όσο προχωρά η κλιματική αλλαγή και υποχωρούν οι αρκτικοί πάγοι ή μειώνεται το πάχος τους, τόσο θα αυξάνεται η διαρροή μεθανίου στην ατμόσφαιρα, ανατροφοδοτώντας την υπερθέρμανση του πλανήτη και επιδεινώνοντας τον «φαύλο κύκλο».

Η προέλευση του αρκτικού μεθανίου είναι ακόμα ασαφής. Φαίνεται λιγότερο πιθανό να προέρχεται από ιζήματα στο βυθό και πιο πιθανό να προέρχεται από θαλασσινά μικρόβια που ζουν κοντά στην επιφάνεια του ωκεανού.

Η περιοχή του Αρκτικού κύκλου θεωρείται ότι κρύβει τεράστιες ποσότητες μεθανίου, καθώς μόνο στο μόνιμα παγωμένο έδαφος υπάρχουν «κλειδωμένοι» δισεκατομμύρια τόνοι. Στη Σιβηρία το μεθάνιο βρίσκεται σε μορφή παγωμένων κρυστάλλων που σιγά-σιγά μετατρέπονται σε αέριο.

Άρθρο: 

"Atmospheric observations of Arctic Ocean methane emissions up to 82° north",

E. A. Kort, S. C. Wofsy, B. C. Daube, M. Diao, J. W. Elkins, R. S. Gao, E. J. Hintsa, D.F. Hurst,   R. Jimenez, F. L. Moore, J. R. Spackman & M. A. Zondlo Nature Geoscience 5, 318–321 (2012)

Πηγές: 

           http://www.ethnos.gr

           http://www.nasa.gov/topics/earth/features/earth20120422-image.html

           http://www.enn.com/climate/article/44305

           

Εκπληκτικό βίντεο δείχνει ολόκληρο το συγκοινωνιακό δίκτυο της Γης..!!

Ένα καταπληκτικό βίντεο που μας προσφέρει το Globaïa δείχνει τον απίστευτο αριθμό συγκοινωνιακών δικτύων (οδικοί, θαλάσσιοι και εναέριοι δρόμοι) που περιλαμβάνονται στον πλανήτη μας. Το βίντεο, το οποίο μπορείτε να δείτε παρακάτω, αποτελεί μέρος του project “Welcome to the Anthropocene”, ενός εκπαιδευτικού portal που στόχο έχει να αναδείξει την επίδραση του ανθρώπου στη Γη και στις ραγδαίες αλλαγές που έχει προκαλέσει στο οικοσύστημα αλλάζοντας το έδαφος και τη ζωή παντού.




Το βίντεο έχει δημιουργηθεί από τον ανθρωπολόγο Felix Pharand-Deschenes και δείχνει αυτή την επίδραση του ανθρώπου στη Γη. Δείτε το:

Πηγή: www.techgear.gr

Πλωτή οικολογική μονάδα αφαλάτωσης: Πόσιμο νερό από τη θάλασσα με φυσικό τρόπο

 Το 2007, η «Υδριάδα», ρυμουλκήθηκε και αγκυροβόλησε έξω από το λιμάνι της Ηρακλειάς όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα. Οι κάτοικοι αγκάλιασαν την προσπάθεια και συμμετείχαν ενεργά, αντιλαμβανόμενοι τη σπουδαιότητα του εγχειρήματος αφού αφορούσε μια από τις σημαντικότερες ανάγκες τους, το πόσιμο νερό.

Με την ενέργεια που παράγεται, η ενσωματωμένη μονάδα αφαλάτωσης μετατρέπει το θαλασσινό νερό σε πόσιμο, δίνοντας μια οικολογική λύση στο πρόβλημα της λειψυδρίας των νησιών. Είναι σχεδιασμένη και κατασκευασμένη με τέτοιο τρόπο, ώστε να παραμένει «ακίνητη» κάτω από τις πλέον δύσκολες καιρικές συνθήκες. Επιπλέον, διαθέτει τηλεχειρισμό για όλες τις λειτουργίες καθώς και δυνατότητα ελέγχου μέσω ασύρματου Internet.

Το σύστημα είναι 100% οικολογικό, αφού δεν χρησιμοποιεί καθόλου καύσιμα, ούτε χημικά για την επεξεργασία του θαλασσινού νερού αλλά λειτουργεί αξιοποιώντας ανανεώσιμες πηγές ενέργειας – κατά κύριο λόγο την αιολική και, επικουρικά, την ηλιακή ενέργεια. Έτσι, μειώνονται και τα έξοδα λειτουργίας, ώστε τελικά να παράγει πόσιμο νερό με κόστος πολύ μικρότερο από ότι οποιαδήποτε άλλη λύση μπορεί να εφαρμοστεί στα νησιά μας.

Η τοποθέτηση ανεμογεννήτριας πάνω στην πλωτή κατασκευή και η σύζευξή της με την μονάδα αφαλάτωσης προσφέρει μια σειρά πλεονεκτημάτων, όπως:

• Μειωμένο κόστος σύνδεσης των μονάδων.
• Δυνατότητα τοποθέτησης της μονάδας μακριά από κατοικημένες περιοχές.
• Δυνατότητα μετακίνησης της μονάδας ανάλογα με την εποχιακή ζήτηση.
• Μειωμένο κόστος υλοποίησης αφού ακόμα και μεγάλες μονάδες μπορούν να κατασκευαστούν σε μέρη με υποδομές (ναυπηγεία) και να μεταφερθούν σε μέρη λειτουργίας που δεν διαθέτουν απαραίτητα υποδομές για την κατασκευή τους.

Η ερευνητική δουλειά αντιμετώπισε  επιτυχώς επιμέρους προβλήματα που σχετίζονται με τη βέλτιστη λειτουργία της μονάδας με μεταβλητή ενέργεια. Στα συστήματα που τροφοδοτούνται αποκλειστικά και μόνο από ΑΠΕ, η διαθέσιμη ισχύς είναι συνεχώς μεταβαλλόμενη: δηλαδή, φυσάει πολύ έχουμε πολύ διαθέσιμη ισχύ, φυσάει λιγότερο έχουμε λιγότερη.
Σε συνθήκες, λοιπόν, μεταβαλλόμενης ενέργειας,  με την πιλοτική λειτουργία του συστήματος έχουν επιβεβαιωθεί τα ερευνητικά αποτελέσματα και έχουν επιτευχθεί:

 Όσον αφορά στη μονάδα αφαλάτωσης: 

• βέλτιστη ενεργειακή απόδοση.  
• μείωση του φαινόμενου των οργανικών και ανόργανων επικαθίσεων στις μεμβράνες. 
• αύξηση του βαθμού απόδοσης του κύκλου λειτουργίας. 
• λειτουργία χωρίς χημική επεξεργασία.   

Όσον αφορά στη πλωτή κατασκευή:

• καλή συμπεριφορά σε διάφορες καιρικές συνθήκες ανέμου και κυματισμού. 
• συμμόρφωση με όλους τους κανονισμούς και συμβατότητα με τις σχετικές προδιαγραφές που αφορούν πλωτές κατασκευές. 
• παρακολούθηση από Νηογνώμονα και νηολόγηση.

Όσον αφορά στην ενεργειακή διασύνδεση:

Ευέλικτη και αξιόπιστη κάλυψη των ενεργειακών αναγκών της διαδικασίας αποκλειστικά και μόνο από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

Όσον αφορά στη συνολική λειτουργία του συστήματος:

Πλήρως αυτοματοποιημένο και τηλε - παρακολουθούμενο, χωρίς να απαιτείται η ύπαρξη ανθρώπων πάνω στην πλωτή μονάδα (ούτε εξειδικευμένου προσωπικού στα μικρά νησιά).

 

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι σε πλοία υπάρχουν μονάδες αφαλάτωσης, οι οποίες όμως τροφοδοτούνται από γεννήτριες Diesel, χρησιμοποιούν δηλαδή ενέργεια από πηγές που δεν μπορούν να χαρακτηριστούν «φιλικές» και έχουν, βέβαια, υψηλό κόστος λειτουργίας. 

Επίσης, υπάρχουν και μονάδες  αφαλάτωσης, που είναι σταθερές και εκμεταλλεύονται για τη λειτουργία τους την αιολική ενέργεια (π.χ. μεγάλες μονάδες στα Κανάρια νησιά, μια μικρή πιλοτική στη Θηρασιά κλπ).  Λειτουργικές πλωτές ανεμογεννήτριες δεν υπάρχουν, και ειδικότερα τέτοιες που να συνδυάζονται με άμεση χρησιμοποίηση της παραγόμενης ενέργειας από σύστημα αφαλάτωσης.

Η καινοτομία της παρούσας πλωτής μονάδας αφαλάτωσης έγκειται στο συνδυασμό σε ένα πλωτό μέσο μίας μονάδας αφαλάτωσης και μιας ανεμογεννήτριας, η οποία παρέχει άμεσα την ενέργεια που χρειάζεται η πρώτη. Έτσι, αυτομάτως, η πλωτή μονάδα μετατρέπεται σε αυτόνομη ενεργειακά και φιλική στο περιβάλλον και έχει τη δυνατότητα να χρησιμοποιηθεί ευέλικτα, δηλαδή οπουδήποτε υπάρχει ανάγκη πόσιμου νερού, σε νησιά αλλά και στα παραθαλάσσια κομμάτια της ηπειρωτικής χώρας.

Ο χαρακτηρισμός του έργου ως «καλή πρακτική» συνίσταται στο ότι:

• ολοκληρώθηκε μέσω αποτελεσματικής συνεργασίας και συντονισμού  φορέων  με διαφορετικό γνωστικό αντικείμενο, προερχόμενων από το δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. 
• παράγει πόσιμο νερό με έναν καινοτόμο τρόπο: με κάλυψη των ενεργειακών αναγκών της διαδικασίας αποκλειστικά και μόνο από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (αιολική).  
• επιλύει με φιλικό προς το περιβάλλον τρόπο το κρίσιμο πρόβλημα λειψυδρίας που αντιμετωπίζουν τα Ελληνικά νησιά.
• είναι ενεργειακά αυτόνομο, χάρη στην ανεμογεννήτρια που την υποστηρίζει.
• είναι πλήρως αυτοματοποιημένο και τηλε-παρακολουθούμενο, χωρίς να απαιτείται η ύπαρξη ανθρώπων πάνω στην πλωτή μονάδα (ούτε εξειδικευμένου προσωπικού στα μικρά νησιά, που ούτως ή άλλως δεν υπάρχει).
• έχει ελαχιστοποιημένα κόστη λειτουργίας και συντήρησης.
• δεν αλλοιώνει το φυσικό περιβάλλον.
• μπορεί να δώσει λύση στην έλλειψη νερού όπου και όταν χρειασθεί, χάρη στη δυνατότητά της μονάδας να μετακινείται και
• το αποτέλεσμα του έργου είναι άμεσα αξιοποιήσιμο και οικονομικά βιώσιμο.

Η Επιτροπή του διαγωνισμού των Βραβείων RegioStars 2008 που αφορούν την επιβράβευση των πιο καινοτόμων περιφερειακών σχεδίων της Ευρώπης απένειμε Ειδική Μνεία στο έργο «Πλωτή, αυτόνομη και φιλική για το περιβάλλον μονάδα αφαλάτωσης, Νότιο Αιγαίο, Ελλάδα»

 

Πηγές:   http://excellence.minedu.gov.gr/listing/112-desalination

http://www.hellaskps.gr/bestpractices/proj.asp?pId=77                     

http://europa.eu/rapid/pressReleasesAction.do?
reference=IP/08/294&format=HTML&aged=0&language=EL&guiLanguage=fr

              

«Ένα λίτρο φως» σε 1 εκατ. παράγκες

Εκατομμύρια άνθρωποι στις Φιλιππίνες ζουν στο ημίφως. Το κόστος της ηλεκτρικής ενέργειας είναι τόσο υψηλό και τα εισοδήματα τόσο χαμηλά που πολλοί άνθρωποι, ιδιαίτερα στις φτωχές περιοχές, καταφεύγουν σε κεριά ή σε λάμπες κηροζίνης, με συνέπεια να κινδυνεύει συχνά η ασφάλειά τους.

Η πρόσβαση στο ηλεκτρικό ρεύμα 24 ώρες το εικοσιτετράωρο είναι κάτι που οι περισσότεροι από εμάς θεωρούμε δεδομένο, αλλά δεν είναι έτσι για εκατομμύρια συνανθρώπους μας: ειδικά σε μια χώρα όπως οι Φιλιππίνες, όπου το μεροκάματο δεν ξεπερνά τα 75 λεπτά του Ευρώ.

Παρόλα αυτά φοιτητές του ΜΙΤ και ο Mac Diaz, καινοτόμος ιδρυτής του ιδρύματος MyShelter Foundation, πρότειναν μια εναλλακτική λύση: το ηλιακό μπουκάλι-λάμπα (Solar Bottle Bulb). Το μόνο που χρειάζεται είναι ένα πλαστικό μπουκάλι, λίγη χλωρίνη και ο ήλιος.

Για να δημιουργηθεί η λάμπα, οι φοιτητές σχεδίασαν ένα ειδικό μπουκάλι του ενάμιση λίτρου, το γέμισαν με νερό και χλωρίνη και το “σφήνωσαν” στην τρύπα μιας μεταλλικής οροφής. Το ηλιακό φως διαθλάται μες το υγρό και δημιουργεί καθαρή ακτινοβολία ισοδύναμη με 55 ή 60 βατ καθαρού λευκού φωτός. Η χλωρίνη εμποδίζει τη δημιουργία άλγης. Τα μπουκάλια δεν θερμαίνονται και είναι σχεδιασμένα να παράγουν καθαρό φως για πέντε χρόνια.

Το ίδρυμα MyShelter Foundation μοιράζει αυτή τη στιγμή χιλιάδες από αυτά τα μπουκάλια σε φτωχά νοικοκυριά στις Φιλιππίνες.

Το πρόγραμμα “Ένα λίτρο φως” είναι ένα σχέδιο βιώσιμου φωτισμού με στόχο τη βοήθεια των άπορων κοινοτήτων. Ο οργανισμός φιλοδοξεί να φωτίσει ένα εκατομμύριο νοικοκυριά μέχρι το 2012.

Ουτοπικό, αλλά γιατί όχι πραγματοποιήσιμο...

Σύνδεσμος: http://isanglitrongliwanag.org/ 

Πηγές:  www.real.gr

             www.econews.gr

Στην Ελλάδα τα πιο «πράσινα» αυτοκίνητα της Ευρώπης

 

Τη μεγαλύτερη ποσοστιαία μείωση στο μέσο όρο εκπομπών άνθρακα σε ολόκληρη την Ευρώπη παρουσίασαν τα Ι.Χ. που πωλήθηκαν στην Ελλάδα το 2011, σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία έρευνας της εταιρείας JATO, της μεγαλύτερης εταιρείας έρευνας αγοράς αυτοκινήτου παγκοσμίως.

Από τα 142,5 g / km το 2010, ο μέσος όρος εκπομπών άνθρακα των μοντέλων που πωλήθηκαν το 2011 έπεσε στα 132,5 g / km, σημειώνοντας πτώση της τάξεως του 9,9%.

Η Πορτογαλία διατηρεί την πρωτιά στη λίστα των αγορών «καθαρότερων» αυτοκινήτων, ενώ η Ελβετία παραμένει η μόνη χώρα με μέσο όρο εκπομπών άνω των 150 g/km. Από τις λεγόμενες Πέντε Μεγάλες αγορές της Ευρώπης, η Γαλλία και η Ιταλία κατάφεραν να διαμορφώσουν μέσους όρους εκπομπών κάτω των 130 g/km, ενώ η Γερμανία συνεχίζει να υπολείπεται όλων των Ευρωπαϊκών χωρών, πλην της Ελβετίας.

Με αφορμή τη δημοσιοποίηση των στοιχείων, ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ και Μέλος της Επιτροπής Μεταφορών και Τουρισμού του ευρωκοινοβουλίου, Σπύρος Δανέλλης, έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Τα πρώτα στοιχεία της έκθεσης καταδεικνύουν τη βελτιωμένη αποδοτικότητα των νέων μοντέλων, ενώ στην περίπτωση της Ελλάδας αποτυπώνουν κυρίως την ήδη παρατηρούμενη – εξ ανάγκης – στροφή των αγοραστών σε μικρότερα και πιο οικονομικά Ι.Χ. Αποτελεί όμως πρόκληση για τη ελληνική πολιτεία να μετατρέψει αυτήν την κατ’ ανάγκη τάση που προέκυψε από μια ανάγκη προσαρμογής, στην εδραίωση καθαρότερων αγοραστικών προτιμήσεων που θα σηματοδοτήσουν και την αποδοχή των ηλεκτρικών οχημάτων. Εξάλλου οι ελληνικές επιχειρήσεις, όπως και οι Έλληνες ερευνητές, μπορούν να παίξουν ενεργό ρόλο στην υπό διαμόρφωση παγκόσμια βιομηχανία ηλεκτρικών οχημάτων και υποδομών».

Δελτίο Τύπου σχετικά με τα πρώτα στοιχεία της έκθεσης έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα της JATO, στη διεύθυνση http://www.jato.com.

Αναδημοσίευση από http://www.econews.gr/2012/03/18/ekpompes-anthraka-aftokinita/